W przestrzeni blogowej wspomnianej w tytule niniejszego posta Kinga Młynarska recenzuje „O włos”: „Piotr Gajda pisze jak jest. I to jest bardzo naturalne pisanie. Przez świat poetycki (odbijający naszą rzeczywistość) prowadzi nas podmiot, za którym chętnie podążamy, bo przecież jest taki nasz...”.
Recenzję, która autorowi sprawiła wiele radości, zainteresowani mogą przeczytać (a po jej lekturze być może nawet zechcą zakupić u Wydawcy egzemplarz książki) klikając w ten link.
Ławka Rafała Wojaczka, stojąca na mikołowskim rynku, w lipcu została uzupełniona tabliczką z inskrypcją zawierającą wiersz poety:
„żyję nie widując gwiazd
mówię nie rozumiejąc słów
czekam nie licząc dni
aż ktoś przebije ten mur”.
(Fot: Facebook IM)
Nakładem Instytutu Mikołowskiego im. Rafała Wojaczka ukazał się tom poezji Anny Augustyniak Anna Q.
O książce:
Kim
jest Anna Q, najważniejsza postać tomu Anny Augustyniak? Czasami artystką
wizualną - jedną z wielu, które żyły krótko i niebezpiecznie. Czasem to po
prostu jedna z kobiet, występujących na najmniejszej scenie świata, w dramacie,
który rozgrywa się między dwojgiem kochanków. Czasem jest to osoba zaplątana w
okrucieństwo historii. Krew, śmierć, gwałt, ekstremalne okrucieństwo,
psychiczna przemoc i dominacja – to wspólny mianownik tych historii. Te „sceny
pierwotne” z życia kobiet opowiedziane są tak by bolało. Musi boleć. To jest
właśnie życie Anny Q czyli kobiety.
Anna Nasiłowska
Siłą poezji Anny Augustyniak jest doświadczenie, które w tym
wypadku jest otwartą raną. Wybitna literatura to jest rozdrapywanie ran. Trzeba
do tego odwagi mówienia o tym, o czym boją się mówić inni. Odwagi wracania do
tego, przed czym większość ucieka. Śmiałości w odrzucaniu sacrum. „Anna Q”
to mariaż liryki z pełną kontrowersji i prowokacji publicystyką. To jest
nowa jakość intymności. Zmysłowość i obrzęd tworzą w tych wierszach energetyk,
który stawia czytelnika poza strefą komfortu. Chrystus i sperma. Ukrzyżowanie i
sutki. Augustyniak nie pozostawia złudzeń, że nie ma w świecie, w którym żyjemy
nic świętego. Nic poza prawdą.
Marcin Zegadło
ANNA AUGUSTYNIAK
Dziennikarka i realizatorka reportaży dla radia
i telewizji. Autorka książek: Kochałam, kiedy odeszła (nominacja do Nagrody Literackiej Gryfia 2014), biografii Hrabia, literat, dandys. Rzecz o Antonim
Sobańskim oraz Irena
Tuwim. Nie umarłam z miłości (nominacja
do nagrody Złoty Ekslibris 2017) i tomów: Bez ciebie (III
nagroda Złoty Środek Poezji 2015 za poetycki debiut roku), dzięki bogu (nominacja
do Nagrody Poetyckiej Orfeusz
2018 oraz nominacja do Nagrody Literackiej Warszawy 2018), Między nami zwierzętami (nominacja do Nagrody Poetyckiej Orfeusz 2021).
Anna Augustyniak "Anna Q"
Instytut Mikołowski, 2022
Redakcja: Maciej Melecki
Stron: 56
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
ISBN 978-83-65250-06-3
„W drodze na ruinowisko bywają momenty, w których zawodzi logistyka. Auto oddane do reperacji, albo komunikacja międzymiastowa nie przewiduje żadnych form pomocy w postaci przyjaznego rozkładu jazdy (w ofercie jest tylko rozkład), przez co bazarek staje się odległy jak niegdyś rzymska Dacja”. To już było w poście Wyciąg (variations) z 24 września 2020 r. A więc prawie dwa lata przy okazji celebrowania wyciągu z ruinowiska nie towarzyszyła mi „testowa bezdomność’, zatem wypadłem z wprawy. Po długiej, deszczowej nocy spędzonej częściowo na dworcowej ławce, a częściowo na rampie biur i pomieszczeń socjalnych dawnej giełdy samochodowej bolały mnie wszystkie kości i organy, a sen morzył przez cały następny dzień. Niedolę pomogły mi przetrwać kawa w termosie i o trzeciej nad ranem połączenie z moim Wydawcą, do którego mimochodem wykonałem telefon, siadając ciężkim zadem na betonie (z komórką w tylnej kieszeni spodni, nacisk na ekran dotykowy losowo wybrał właśnie jego numer). Na szczęście R. G., podobnie jak ja, nie prowadzi zbyt higienicznego trybu życia, stąd swobodnie mogliśmy przeprowadzić naszą nieco psychodeliczną rozmowę. Nazajutrz przestało padać, co pomimo klejących się powiek pozwoliło mi dojrzeć i wyłowić z ruinowiska takie artefakty jak m.in.: Manhattan Transfer, Bruce Springsteen, Captain Beffheart, Stephane Grappelli, Nico, The Cardigans, New Model Army, The Bomtown Rats, Igor Stravinsky, Placebo i Johnny Logan (wszystkie wymienione CD błyszczały srebrzyście pośród gruzów, jak księżyc). Ale to nieprawda, bo srebrne krążki były zamknięte w pudełkach, w nocy zaś był niski pułap chmur. Prawdą jest tylko senność i wyczerpanie, które jeszcze długo miały nade mną władzę. Jak przez sen słyszałem muzykę.
