Był wiersz (1)

Każdy wydany tom poetycki jest zapisem jakiegoś czasu – przeżytych chwil, emocji, pytań i spotkań z samym sobą. Wiele z tych wierszy wciąż we mnie żyje, choć od ich pierwszej publikacji minęły już lata. Dlatego rozpoczynam nowy blogowy cykl „Był wiersz”. Będę wracał do utworów z moich dotychczas wydanych tomów poetyckich, dzieląc się nimi tutaj, na blogu. Nie po to, by zatrzymywać się w przeszłości, ale by sprawdzić, jak brzmią dzisiaj.

Wiersz pochodzi z tomu „Hostel” wydanego nakładem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddział w Łodzi i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Tomaszowie Mazowieckim, Łódź 2008. Wcześniej był publikowany w „Tyglu Kultury” nr 7/9 (136/141) 2007 oraz w Kwartalniku Artystyczno-Literackim „Arterie” nr 1/2007.

Korespondencja (79)

   Są książki, które jednocześnie zamykają i otwierają pewien etap twórczości. Stają się drogowskazami pozwalającymi zobaczyć drogę, jaką poeta już przeszedł, i tę, która wciąż pozostaje przed nim. Przyrost strąceń Macieja Meleckiego należy właśnie do tej kategorii. Tom obejmuje utwory z czterech książek: Inwersji (2016), Bezgruntu (2019), Druzgów (2021) oraz Przeciwujęć (2024). To dekada konsekwentnie rozwijanej poetyki, w której autor buduje własny, rozpoznawalny idiom – gęsty, wymagający, pełen napięć, świadomie wymykający się jednoznacznym interpretacjom. Jest to poezja, która nie podsuwa gotowych odpowiedzi, lecz zmusza do zatrzymania się i ponownego przyjrzenia światu, w którym doświadczenie utraty, kruchości i przemijania staje się jednym z najistotniejszych tematów. Każdy z wierszy składających się na ten autorski wybór wyrastał z czasu szczególnie trudnego dla poety – naznaczonego stratą, zwątpieniem, poczuciem rozpaczy i rozpadu. Równocześnie jest świadectwem nieustępliwego poszukiwania języka zdolnego unieść bolesne doświadczenie, oddać jego niejednoznaczność i fragmentaryczność.

Dla mnie Przyrost strąceń nie jest jedynie wyborem najważniejszych czy najbardziej reprezentatywnych wierszy z ostatnich lat. To świadectwo twórczej odwagi i wewnętrznej uczciwości. Książka układa się w swoisty liryczny kanon refleksji nad przemijaniem, utratą i niestabilnością świata, odsłaniając proces stopniowego zaniku dotychczasowych znaczeń i wartości. Pokazuje, że prawdziwa poezja nie rodzi się z chęci przypodobania się komukolwiek ani nie jest efektem starannie skalkulowanego projektu. Powstaje z konieczności mówienia własnym głosem – nawet wtedy, gdy prowadzi on przez najciemniejsze rozdziały naszej „ludzkiej komedii”. Filozoficzny wymiar tej poezji skłania do odczytywania rozpadu nie tylko jako destrukcji, lecz również jako nieodłącznego elementu nieustannej przemiany egzystencji.

Myślę więc o słynnych sienkiewiczowskich słowach: „…dwóch jest prawdziwych żołnierzy w tej Rzeczypospolitej: Kuklinowski w Koronie, a Kmicic na Litwie...”. Parafrazując je, powiedziałbym, że dwóch jest poetów mojego pokolenia prawdziwie autentycznych w swojej indywidualnej dykcji, a zarazem wciąż niedocenionych przez środowiskową bańkę: Grzegorz Wróblewski i właśnie Maciej Melecki…

Wybór został opatrzony posłowiem Przemysława Koniuszego. To uważna i wnikliwa analiza tej poezji, odsłaniająca wiele jej ukrytych warstw, a zarazem pozostawiająca czytelnikowi przestrzeń dla własnych interpretacji. Wraz z wierszami i notą wydawcy tworzy integralną część poetyckiej wiwisekcji rozgrywającej się na kartach Przyrostu strąceń. Gorąco polecam!

Nowa książka Łukasza Jarosza w IM

Premiera poetycka - tom wierszy Łukasza Jarosza „Żyjątko” (IM, 2026).

Pięćdziesięciopięcio stronicowy tom przynosi niezwykle silnie zintegrowane wiersze balansujące nawzajem przecinających się krawędziach wymiarów realistycznego postrzegania i medytacyjnego przetwarzania świata wewnętrznego, dzięki czemu każdy wiersz staje się busolą momentalnych rozpoznań stanu psychiczno - mentalnego, wynikłego z konkretnego osadzenia w danym egzystencjalnym momencie oraz rejestracji odłamków z nieustannie rozpadającej się rzeczywistości. Jarosz ponawia gesty ocalenia, lecz jednocześnie wprowadza tony demaskujące wszelkie próby powstrzymania rwącego przepływu magmatycznej wydarzeniowości. Dlatego tym, co intensywnie jest jeszcze odbierane, staje się tytułowe Żyjątko, jako personifikacja tego, co zostaje po nas: „Widać nas z daleka: zwapnione światło w oczach,/ ciało skroplone w punkt." ("Żyjątko", str. 9).

Werdykt XVIII OKPL im. A. Babaryko

Jury XVIII Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Lirycznej im. Andrzeja Babaryko „Świat niedopowiedziany” – organizowanego w ramach XX Festiwalu Puls Literatury w Regionie Łódzkim – w składzie: Agnieszka Tarnowska (przewodnicząca), Rafał Gawin, Przemysław Owczarek oraz Paweł Zybała (sekretarz), po przeczytaniu 114 nadesłanych zestawów wierszy przyznało następujące nagrody i wyróżnienia:

I nagroda

Michał Galiński z Raciborza - godło „IZOTOP”

Nagroda specjalna za wiersze bliskie poetyce patrona konkursu

Alicja Laszkiewicz z Wrocławia - godło „Czarny baran”

II nagroda

Katarzyna Sienkiewicz z Lublina - godło „system tkankowy”

III nagroda

Andrzej Kotkowicz z Koszalina - godło „Śnieży człowiek”

 

Wyróżnienia ex aequo:

Andrzej Molenda z Łodzi - godło „znaki mniejszości”

Magdalena Połczyńska z Czerwonaka - godło „Zofia z Beskidów”

Kamila Szmigiel z Działoszyna - godło „elphaba”

Życie wewnętrzne (65)

   „ (…) - Mój tomik wierszy wrócił od wszystkich możliwych wydawców z uprzejmą, ale odmowną odpowiedzią – zwierzył się Gerald, student literatury angielskiej. – Ale nie powinienem się dziwić, bo przecież Eliot oświadczył kiedyś, że gdyby nie był kierownikiem literackim brytyjskiego wydawnictwa Faber and Faber i sam swoich własnych utworów nie kwalifikował do publikacji, to nigdy nie powąchałyby farby drukarskiej, a tym samym nie zostałby laureatem nagrody Nobla. Moje wiersze drukowało wprawdzie kilka czasopism poetyckich, ale o minimalnym nakładzie. Natomiast czytając moje wiersze w >>Bizarre<<, mam co wieczór setki słuchaczy, którzy chętnie kupują ode mnie odbitki maszynowe, a za te pieniądze sam wydam zbiorek poezji i z pewnością rozprzedam wśród publiczności. Podobnie postępuje Michael z nutami swoich kompozycji, które tu wykonywa – wskazał siedzącego obok kolegę. – Skończył wydział kompozytorski konserwatorium Juilliarda, ale nie mając poparcia, nigdzie nie mógł się zaczepić.

  - Pierwszą rzecz, jaką zrobię, gdy coś mojego wyjdzie stąd w świat i stanę na własnych nogach – wtrącił Michael – to pójdę do fryzjera. Wprawdzie w artystycznej gwarze kompozytora muzyki poważnej określa się po amerykańsku >>długowłosy<<, mam mimo to dość mojej dzikiem czupryny i idiotycznej brody, którą zapuściłem wyłącznie jako atrakcję dla publiczności. Bez takiego wyglądu jak mój wielu czysto ubranych i ogolonych słuchaczy nie zwróciłoby na mnie uwagi, podczas gdy wydawcy nut, dyrygenci i krytycy muzyczni nie chcą w ogóle rozmawiać z brodatymi bitnikami (…).”

Tadeusz Wittlin, W tawernie „Pod Białym Koniem”. Narodowe Centrum Kultury, Fundacja Editions Spotkania, Warszawa 2018.