Nocna zmiana – Noc Poezji w Bukownie

Spotkanie autorskie – ważna rzecz. Poezja – wiadomo! Najważniejsza jednak jest rozmowa z przyjaciółmi. Były też czytane wiersze, czytane z „Małpy apokalipsy”, „Biura straceń” i „Radia Bla Bla”. 

Był wiersz (8)

Wiersz pochodzi z tomu „Zwłoka” wydanego nakładem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddział w Łodzi i Poleskiego Ośrodka Sztuki w Łodzi Łódź 2010. Wcześniej był opublikowany w kwartalniku literackim „Red.” Nr 2 (12) 2010. Na temat wiersza rozmawiałem z Robertem Rutkowskim w ramach jego autorskiego cyklu „Jeszcze zdarzają się wiersze”. Rozmowa została najpierw opublikowana na „Robert Rutkowski – Blog Literacki”, październik, 2010 r. , przedruk w Kwartalniku Literacko-Artystycznym „sZAFa", Nr 42 marzec 2012 r.

Życie wewnętrzne (66)

„[…] W hotelu Chelsea poznałam wielu poetów i muzyków. Widywałam ich w Kościele Świętego Marka i dostawałam zaproszenia na wspólne czytania z Jimem Carrollem i Allenem Ginsbergiem. Miałam szczęście, że wystąpiłam z tymi dwoma wielkimi poetami, ale wciąż czułam potrzebę, by iść jeszcze dalej. Dzięki przyjacielowi poznałam Sandy’ego Bulla, wspaniałego, elektycznego muzyka, którego płyty Fantasias słuchałam całymi godzinami. Postanowiliśmy wspólnie czegoś popróbować w małym nocnym klubie jazzowym. Czytałam długi poemat All the hipsters go to the movies [Wszyscy hipsterzy chodzą do kina], który porzuciłam w połowie i już tylko improwizowałam, gdy jego ud snuł skomplikowane frazy muzyczne. To było niesamowite doświadczenie – Bull mnie inspirował, rzucał mi wyzwanie. Bez szczególnego planu poczyniłam pierwsze kroki w stronę życia publicznego. Skandowałam i wyśpiewywałam wiersze, nierzadko przy akompaniamencie elektrycznej gitary Lenny’ego Kaye’a, w galeriach sztuki, bibliotekach, na dachach, a nawet w planetarium.

Nie jesteśmy panami samych siebie, napisał Hermann Hesse. Długo o tym myślałam i doszłam do wniosku, że choć pewnie miał rację, to jednak panujemy nad własnymi dziejami. Bob Dylan pozostawał moim wzorem, utożsamiałam się całkowicie z jego językiem, sposobem chodzenia, stylem z czasów Tarantuli, koszulami z kołnierzem z patką, ciemnymi okularami. Nigdy jednak nie czułam się jak on – zawsze czułam się jak ja. W innych znowu chwilach nie chciałam się z nikim utożsamiać. Wchodziłam w swój własny okres grunge’u, nosiłam kardigany na staroświeckich sukienkach. W wojskowych butach przemierzałam Washington Square i zadawałam sobie pytanie, jak wymodelować swoją duszę.

Lenny i ja nawiązaliśmy współpracę, która odpowiadała nam obojgu – występowaliśmy sporadycznie przed grupką wiernych fanów, prezentując mieszaninę poezji, trzech akordów i świętego hałasu. Intuicyjnie przyjęliśmy kierunek na Rimbauda i z okazji stulecia publikacji Sezonu w piekle uznaliśmy, że trzeba poszerzyć nasze muzyczne zaplecze o pianistę. Danny Fields, który miał oko do dobierania muzyków, wysłał do nas Richarda Sohla. Richard, chłopak o złotych falistych włosach jak Tadzio ze Śmierci w Wenecji, był od nasmłodszy. Miał intuicję i klasyczne wykształcenie, więc potrafił grać koncerty Mendelssohna, przeboje sceniczne i trzy-akordowe kawałki rockowe z jednakową nonszalancją. Przy Lennym Kaye’u i Richardzie Sohlu odnalazłam i umocniłam własny głos. Mogłam żonglować bez końca po rytmicznych strukturach akordów Richarda, a Lenny dostał więcej swobody i mógł grać w sposób bardziej interpretacyjny. Staliśmy się jednością, trójcą nieświętą, jak powiadał Lenny.

W 1974 roku szukaliśmy podobnych sobie umysłów i odnaleźliśmy je w osobach Toma Verlaine’a i Richarda Hella, dwóch poetów wchodzących w skład grupy Television. Odkryli oni nieużywany, podupadły bar CBGB na Bowery, którego właściciel Hily Kristal pozwolił im zbudować tam małą scenę. Nie było żadnych oczekiwań materialnych ani zasad poza jedną – być wolnym. Wszyscy szukaliśmy czegoś nowego, łączyliśmy poezję i rocka, zupełnie obnażeni, wyzbyci sztuczności. W pogoni za iluminacją można się ubrudzić, ale pogoń za prostotą oczyszcza. My goniliśmy za nimi oboma […]”.

Patti Smith, Chleb aniołów (przełożył Dariusz Żukowski). Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2026.

Premiera poetycka SPP o/w Łodzi i DL w Łodzi – Ewa Filipczuk

Nakładem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddział w Łodzi i Domu Literatury w Łodzi ukazała się książka poetycka Ewy Filipczuk Rozsypywanie szkła. Tom ukazał się w serii W, t. 3.

Za nami promocja erotycznego „Tygla Kultury”

5 listopada w łódzkim Domu Literatury odbyła się promocja nowego numeru „Tygla Kultury” (3/246/2026), poświęconego erotyce. Spotkanie poprowadzili Magdalena Nowicka-Franczak i Rafał Gawin, którzy przybliżyli uczestnikom zawartość pisma, prezentując jednocześnie autorów poszczególnych tekstów. Robert Rutkowski, redaktor naczelny, odczytał fragment swojego eseju zatytułowanego „Laboratoria pożądania”. Bohdan Szymczak zaprezentował własny tekst prozatorski, zamieszczony w numerze pod intrygującym tytułem „Pociąg do rypciągwi albo fantastyczna opowieść o sztuce uwodzenia”, Agnieszka Kowalska-Owczarek, graficzka pisma, opowiedziała o jego typografii i koncepcji wizualnej, natomiast mnie przypadło w udziale przedstawienie zawartości działu recenzji. Promocja nowego numeru „Tygla Kultury” była dla nas nie tylko okazją do zaprezentowania najnowszego numeru i rozmowy o jego tematyce, lecz także do spotkania w szerszym, redakcyjnym gronie. Numer wkrótce trafi do dystrybucji w sieci Empik.