Poemat Krzysztofa Karaska

Nakładem Instytutu Mikołowskiego, ukazał się drukiem poemat Krzysztofa Karaska „Baron Romeo. Wstęp do przyszłej poezji”.

Ponad pół wieku temu Krzysztof Karasek postawił pytanie „Co ja tu robię?” w wierszu Rewolucjonista przy kiosku z piwem. W nim początek, skaza i chwała poezji pokolenia Nowej Fali. Ale po czasie otwarcia nadchodzi czas zamknięcia i podsumowania. „Baron Romero. Wstęp do przyszłej poezji”, wpisując się w horacjańską tradycję „Listu do Pizonów”, pozostaje bardziej gawędą o osobistych spotkaniach z wierszami aniżeli normatywną poetyką czy poradnikiem. Adresatami tej „De arte poetica” nie są poeci, krytycy czy literaturoznawcy ale ci, którym w życiu przydarzyło się spotkanie z wierszem, który coś w nich poruszył, wstrząsnął rutyną codzienności, pozwolił usłyszeć własny głos. Na moment pozwolił uwierzyć, że jest to możliwe.

„Decipimur specie recti”, „dajemy się zwodzić pozorom prawdy” przestrzegał Horacy, w czasach kiedy nikt sobie nie wyobrażał stopnia nasycenia rzeczywistości dyskursem medialnym, którego szablonom jesteśmy poddani dzisiaj. W czasie marnym poezja nie musi objawiać prawd, ale może otworzyć im prześwit, osłabiając i burząc władzę pozoru. Warunkiem jest suwerenność głosu, „rebelia słowa przeciw gładkim ustom, bunt mowy przeciwko wymowie”, któremu wiersz może przywrócić kosmiczną sprawczość żywiołu.

Poemat o poezji nie będący usprawiedliwieniem politycznych i historycznych uwikłań („Traktat poetycki”, Miłosza), rozliczeniem poetyk („Esej o rymie”, Shapiro), quasiteologiczną inwokacją („Arte poetica”, Huidobro) czy poszukiwaniem azylu w narcyzmie codzienności („Esej o stylu”, O’Hary), ale gawęda o „radości czytania” wierszy i wyjątkowości każdego spotkania z poezją, oto „Baron Romero”.

Adam Komorowski

---

KRZYSZTOF KARASEK pierwszą swoją książkę, tom poezji Godzina jastrzębi, opublikował w roku 1970. Jest autorem około trzydziestu zbiorów wierszy i wyborów, powieści Wiosna i demony (1980), trzech tomów szkiców literackich: Poezja i jej sobowtór(1986), Autopsychografia (1993), Pochwała nieobliczalności (2012) oraz antologii Współcześni poeci polscy. Poezja polska od roku 1956 (1997), laureat Nagrody im. Władysława Reymonta "za całokształt twórczości" (2009), Nagrody Orfeusza "za najlepszy poetycki tom roku" (2011), nagrody Międzynarodowego Festiwalu w Nowym Sadzie, Serbia (2012), Nagrody Literackiej miasta stołecznego Warszawy (2013). Odznaczony Medalem Zasłużony dla Kultury "Gloria Artis" (2008).

W roku 2003 ukazał się numer specjalny czasopisma "Topos" (nr 71-72, 2003) poświęcony twórczości tego poety, a w roku 2013 nakładem Instytutu Mikołowskiego monografia o twórczości poetyckiej i eseistycznej Krzysztofa Karaska pióra Grzegorza KociubyTwarze rozbitka.

Ostatnie publikacje poetyckie: Gondwana (Iskry 2006), Gry weneckie (Topos 2007), Autostrady i konie (Czytelnik 2008), Flary (poemat) (Nowa Okolica Poetów 2009), Ody (Topos 2009), Lofoty i inne wiersze (Czytelnik 2010), Wiatrołomy (Topos 2011), Dziennik rozbitka (Instytut Mikołowski 2012), Słoneczna balia dzieciństwa (Instytut Mikołowski 2013), Wiedza radosna (Instytut Mikołowski 2015), Przyszedł człowiek żeby chłostać morze (Instytut Mikołowski 2017).

---

Krzysztof Karasek Baron Romero. Wstęp do przyszłej poezji

Wyd. Instytut Mikołowski, 2018

Tom: 154

Format: 195 x 125 mm

Str. 32

Instytut Mikołowski / ul. Jana Pawła II 8/5 / 43-190 Mikołów / tel./fax: 032 738 07 55 / e-mail: instytutmik@poczta.onet.pl

„Koniec minotaurów” – wybór wierszy Georgiego Gospodinowa

Nakładem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddział w Łodzi i Domu Literatury w Łodzi ukazał się pierwszy w języku polskim wybór wierszy Georgiego Gospodinowa, znanego przede wszystkim jako ważnego i progresywnego prozaika. Koniec minotaurów uwzględnia bułgarskie oryginały. Za przekłady odpowiadają Krum Krumow i Sewerina Płaczkowa, konsultowała je Diljana Denczewa, a całość zredagował Rafał Gawin. Okładka to projekt  Grzegorz Fijasa (tego od To bruku ;). 

Więcej o autorze tutaj.

XIV edycja OKP CZARNO NA BIAŁYM - Parzęczew

Forum Inicjatyw Twórczych w Parzęczewie, Dom Literatury w Łodzi
i Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Oddział w Łodzi zapraszają do udziału

w XIV edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego

„CZARNO NA BIAŁYM”

REGULAMIN

1. Konkurs ma charakter otwarty, mogą w nim brać udział wszyscy twórcy, piszący w języku polskim, którzy ukończyli 16 lat, mieszkający zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami.

2. Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest nadesłanie 3 wierszy o dowolnej tematyce. Rozpatrywane będą utwory nigdzie dotychczas niepublikowane (także w Internecie) i nienagradzane w innych konkursach.

3. Powołane przez organizatorów Jury konkursu dokona oceny wszystkich nadesłanych prac, przyznając nagrody i wyróżnienia. Nagrody mogą być przyznane za cały zestaw lub za jeden utwór.

4. Dla laureatów przewidziano nagrody pieniężne i rzeczowe.

5. Każdy z zestawów wierszy winien być przesłany w 5 egzemplarzach wydruku komputerowego.

6.Do każdego zestawu opatrzonego słownym godłem (inaczej: pseudonimem; prace jednego autora występujące pod kilkoma godłami nie będą rozpatrywane) należy dołączyć zaklejoną kopertę, również opatrzoną godłem, zawierającą w środku:

a) dane autora: imię, nazwisko, adres, telefon i e-mail;

b) podpisane oświadczenie, stanowiące załącznik do niniejszego regulaminu.

7. Termin nadsyłania prac upływa 20 października 2018 roku (decyduje data stempla pocztowego). Prace należy przesyłać na adres:

Forum Inicjatyw Twórczych

ul. Ozorkowska 3

95–045 Parzęczew

z dopiskiem: KONKURS POETYCKI „CZARNO NA BIAŁYM”

8. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi w listopadzie 2018 roku w siedzibie Forum Inicjatyw Twórczych w Parzęczewie w ramach edycji regionalnej XII Festiwalu Puls Literatury.

9. Organizatorzy nie zwracają przesłanych prac oraz nie wysyłają do autorów (z wyjątkiem laureatów) werdyktu Jury. Laureaci zostaną powiadomieni o wynikach drogą mailową bądź telefoniczną. Informacje o wynikach konkursu znajdą się na stronie internetowej http://www.foruminicjatyw.pl. Ponadto organizatorzy zastrzegają sobie prawo nieodpłatnego publikowania nagrodzonych i wyróżnionych utworów.

10.  Przystąpienie do udziału w konkursie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na przetwarzanie danych osobowych przez organizatorów, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 maja 2018 roku o ochronie danych osobowych i ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 roku.

11. Wzięcie udziału w konkursie jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na regulaminowe warunki uczestnictwa.

12. Wykładnia niniejszego regulaminu należy do organizatorów. Szczegółowe informacje: Forum Inicjatyw Twórczych, tel.: 500 108 816, adres do korespondencji mailowej: kultura@foruminicjatyw.pl.

Z Archiwum P. (9)

Dzisiaj mija dziesiąta rocznica tragicznej śmierci Marciusza Moronia, łódzkiego poety, muzyka, aktora, instruktora jogi. Z Marciuszem na widowni Turnieju Jednego Wiersza „Stachura Pozostałym” w MOK w Zgierzu, rok 2007. 

Oświadczenie z marginesu marginesu

W ramach istotnej i oczekiwanej debaty wszczętej przez Biuro Literackie, Rafał Gawin zaproszony do „dania głosu” wartościującego w temacie przewodnim, wymieniając na miejscu 4 „najważniejszych poetyckich książek trzydziestolecia” dzieło Szczepana Kopyta yass/możesz czuć się bezpiecznie, skonstruował glossę w brzmieniu następującym: „Lista wpływów lub powinowactw jest szeroka i wciąż się rozszerza. Od (większości) autorów zgrupowanych w antologii <<Zebrało się śliny>>, poprzez tych w tej książce pominiętych: Kamila Brewińskiego, Marcina Czerkasowa, Marcina Ostrychacza czy Przemysława Witkowskiego, po najmłodszych, jeszcze przed debiutem, których nazwiska krytyka będzie odmieniać przez przypadki w ciągu kilku lat. Celowo mówię również o powinowactwach, ponieważ nie każdy zaangażowany lewicowo w wierszach autor musiał podjąć decyzję o pisaniu w taki sposób pod wpływem lektury manifestów Kopyta. Inna sprawa to coraz częstsza chęć/wola/konieczność wśród poetów i poetek kojarzonych z innymi poetykami, ba, z innych pokoleń poetyckich, by praktykować w wierszach polityczne zaangażowanie – ostatnio to choćby Zofia Bałdyga, Piotr Gajda czy Joanna Roszak”. No więc trochę podpierając się w/w opinią, dotyczącą „politycznego zaangażowania” na zasadzie źle dopasowanej protezy (no, bo w końcu Gawin nie wymienił żadnej mojej książki w reprezentatywnej „10”), chciałbym odrobinę „kulejąc” jedynie oświadczyć, że określenie „polityczne” stoi mi ością w gardle (ością z leszcza), i że angażuję się w wierszach zawsze i wyłącznie w złożonych kontekstach osobistego życia. Do samego końca – mojego lub poezji.