52 książki w roku

Przeczytam 52 książki w 2022 roku. I ludziska czytają. Czasem nawet coś dobrego 😊.

52 albo i więcej. Taka akcja. Jak zawsze na pohybel tym, którym słupki pokazują, że w Polsce się nie czyta. {…) 52 to przeciętna liczba tygodni w roku kalendarzowym. Wychodzi średnio książka na tydzień. Grubość - dowolna. Format - też. Bez znaczenia czy beletrystyka, fantasy, historyczna, science-fiction czy coś naukowego. Bo cel naszej akcji jest jeden - poszerzamy swoje horyzonty!

Książki papierowe, audiobooki i ebooki - wszystkie sposoby na przyswajanie słów są akceptowane w naszej akcji.

Jeśli macie ochotę, dzielcie się swoimi przeczytanymi lekturami na stronie tego wydarzenia. Krytykujcie, chwalcie, wrzucajcie foty - pełna wolność.

#52bookchallengepl

24. Piotr Gajda, O włos.

 „Duża czytelnicza satysfakcja. Wiele w tym syntetyczno-sentencjonalnej celności (jak w załączonych wierszach), ciekawej intertekstualności (odniesienia m.in. do tomików Andrzeja Strąka i Krzysztofa Kleszcza), ale najfajniejsze było to, że, mimo iż jest to poezja mocno zmetaforyzowana, to jednak miałam cały czas poczucie, że dokładnie te wszechobecne metafory rozumiem, być może dlatego, że ich wieloznaczność zasadza się często na wygraniu kontrastu między znaczeniem leksykalnym lub biblijnym rozmaitych idiomów czy kolokacji a znaczeniem typowym dla realiów współczesnego nam świata. Co nie tyle zawęża odbiór, ile dodaje klimatyczności, aury rozprawy z językowo-kulturowymi korzeniami, tak skadrowanej rzeczywistości przedstawionej”.  - Weronika Stępowska.

Chichot (z) poezji

Najciemniej jest pod latarnią. Zwłaszcza, jeśli ta miałaby pełnić rolę światełka w tunelu obiegu wydawniczego poezji. Poeta wydaje książkę, ogłasza to na Facebooku i na tym kończy się jego autopromocja. Wydawnictwo wydaje poecie książkę, ogłasza to na Facebooku i na tym kończy jej promocję. Książka „żyje” w sieci przez tydzień, góra dwa (za przyczyną główną, którą jest upór autora). Jeśli posiada on zaznajomionych krytyków z puli tych, którzy jeszcze piszą jakieś recenzje, a na dodatek mają gdzie je opublikować, pozagrobowe życie książki ujawni się na chwilę za miesiąc, dwa, pół roku po jej wydrukowaniu. Jeżeli autor posiada ogromne szczęście lub zdolności PR, umości sobie miejsce w jakimś środowisku opiniotwórczym, jego dzieło będzie miało szansę na nominację do którejś z nagród poetyckich (tytuł trafi do podstawowego koszyka, z którego wyciągać się go będzie podczas obrad). O tym, czy się w nim znajdzie najmniejszy wpływ mają wiesze (są w tym kraju nazwiska, którym bez względu na to, jakie g…. wydają, zapewnia się im go zaocznie). Krótko mówiąc sprawa wygląda tak, że ślęcząc rok, dwa, trzy, pięć, dziesięć nad wierszami, które trafią do książki, jej obiegowe istnienie (ktoś o niej podobno słyszał, ktoś inny nawet przeczytał) trwać będzie o wiele krócej, mniej więcej tyle, co flesz. Skoro więc jako poeci liczycie wyłącznie na światło, pragniecie pławić się w świetle, lepiej zawczasu nauczcie się znikania w mroku. 

XVIII Festiwal Złoty Środek Poezji - Debata w Domu Literatury w Łodzi

XVIII Festiwal Złoty Środek Poezji - Debata w Domu Literatury w Łodzi

Debiut i co dalej?

9. 06. 2022 r. , godz. 18

DEBATA z udziałem poetek i poety: Katarzyny Szwedy, Marty Ewy Romaneczko, Łukasza Gamrota.

Prowadzenie: Rafał Gawin. Wstęp wolny. 

Z Archiwum P. (37)

Zdjęcie wykonane po spotkaniu autorskim Przemka Owczarka w Łódzkim Domu Kultury. Poeta i szaman, kontrowersyjny Robin Łódź (ale to dopiero wiele lat później) promował tego dnia (30 czerwca 2009 r.) zbiór prozy poetyckiej „Cyklist”. Na zdjęciu Magdalena Nowicka (przez jakiś czas w redakcji „Arterii”), Marzena Łukaszuk (autorka m.in. oprawy graficznej debiutu poetyckiego K. Kleszcza) i Rafał Gawin (wówczas jeszcze w stylizacji skandynawsko-niemieckiej). Owczarek pracowicie wpisuje dedykacje – nadal powinien to robić, ponieważ wciąż na to zasługuje. Na drugim planie fotografii  „cichy front” poezji łódzkiej – Andrzej Strąk i Piotr Grobliński.

Szkice o literaturze. Gajda oko-piórem Anny Spólnej

Krytycznie, literacko. Szkice o literaturze z lat 2010-2021 to nowa publikacja książkowa Anny Spólnej, w której znalazło się miejsce na trzy teksty poświęcone książkom: Zwłoka, Demoludy i To bruk. Teksty zatytułowane Ciemne, głębokie lustro, Taka jest misja – ocaleć! i Polbruk i Chusta Weroniki otwierają część publikacji poświęconej poezji. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego im. K. Pułaskiego w Radomiu. Pozycję można zamówić tutaj.

Anna Spólna jest doktorem habilitowanym nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, profesorem Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu, Katedra Filologii Polskiej Wydziału Filologiczno-Pedagogicznego. To autorka publikacji z zakresu współczesnej literatury polskiej, m.in. Nowe „Treny”? Polska poezja żałobna po II wojnie światowej a tradycja literacka (Kraków 2008), Na skrzyżowaniu głosów. Szkice krytycznoliterackie (Radom 2012), Dialogi z Mickiewiczem. Aktualizacje tradycji romantycznej w nowej i najnowszej poezji polskiej (Radom 2017, wyd. II Warszawa 2020) oraz wielu artykułów, redakcji i opracowań naukowych.