15. czerwca (piątek) o godzinie
16.00, w Oddziale dla Dzieci i Młodzieży MBP Pl. Kościuszki
18, odbędzie się spotkanie autorskie Krzysztofa Kleszcza połączone z promocją jego najnowszej książki
pt. „Przecieki z góry”. Poprowadzi je Piotr Grobliński, poeta i redaktor łódzkiego
Wydawnictwa „Kwadratura”.
Werdykt jury VIII Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „Złoty
Środek Poezji” Kutno 2012 na najlepszy poetycki debiut książkowy roku 2011
W dniu 23 maja 2012 r. jury w składzie: Karol Maliszewski – przewodniczący,
Artur Fryz, Krzysztof Kuczkowski, Wojciech Kudyba, Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
po przeczytaniu 84 debiutanckich książek poetyckich nadesłanych na konkurs i
spełniających warunki regulaminowe postanowiło nagrodzić następujących autorów
i ich tomiki:
1 nagroda – 5000 pln
Karol Bajorowicz, alteracje albo metabasis, Urząd Miejski w Bielsku-Białej,
Bielsko-Biała 2011
2 nagroda – 2000 pln
Ninette Nerval, Dasein Design, Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2011
5 równorzędnych 3 nagród – po 1000 pln
Tomasz Bąk, Kanada, Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury
w Poznaniu, Poznań 2011
Tadeusz Dziewanowski, Siedemnaście tysięcy małpich ogonów, Towarzystwo
Przyjaciół Sopotu, Sopot 2011
Adrian Gleń, Da. Teksty wierszowane, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu, Sopot 2011
Paulina Korzeniewska, Usta Vivien Leigh, Bramasole, Rzeszów 2011
Justyna Krawiec, chłód, SPP Oddział w Łodzi, Śródmiejskie Forum Kultury – Dom
Literatury, Łódź 2011
Podpisali:
Karol Maliszewski (przewodniczący) Artur Fryz Krzysztof Kuczkowski Wojciech Kudyba Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
Spośród książek
laureatek trzy pozycje pokrywają się z nagrodą SILESIUS za debiut poetycki.
Tym razem w zupełnie innej konfiguracji (we Wrocławiu zwycięzca w tej kategorii
może być tylko jeden). Werdykt bliski sercu – to oczywiście Tomasz Bąk (wspaniała,
zasłużona passa), ale i Justyna Krawiec, laureatka Bieriezina. No i oczywiście,
gratulacje dla całej siódemki laureatów
tego zasłużonego dla poezji konkursu.
Jaki to powód, że grupa grająca muzykę na
wskroś nowoczesną nadaje swojej płycie tytuł „Anachronizm”? Odpowiedź na to
pytanie można uzyskać cytując słowa samych muzyków: „Czy tu i teraz jest pojęciem określającym nasze ja? Czy jesteśmy tylko
odbiciem czasów za nami, a może zalążkiem tego, co jeszcze nie znane? Zapewne
żyjemy w jednej z równoległych rzeczywistości, których rąbek tajemnicy pozwala
odkrywać nam wrażliwość, a mówić o tym umożliwia muzyka. Jesteśmy
anachronicznym paradoksem, w którym każdy z nas z poczuciem niedopasowania w
kanon „tu i teraz” odnalazł podobne sobie dusze i postanowił stworzyć tego
obraz w postaci muzyki”.
Mnie takie „kombinowanie” bardzo się podoba.
Zwłaszcza, że muzyka jest „pokombinowana”, ale bynajmniej nie „przekombinowana”
skoro Newtones to prawdziwy kombinat, w którym na skalę przemysłową łączy za
pomocą „zimnego lutu” postrock z elektroniką. Weźmy taki „Underneath”,
który przez kilka początkowych sekund brzmi niemal jak soundtrack do filmu
„Gladiator”, żeby za chwilę przemienić się w melancholijne trip-hopowe
„plumkanie”. W tym utworze głos wokalistki tylko intensyfikuje doznania, które
krążą wokół emocjonalnego niespełnienia i tęsknoty (ale takiej naprawdę „deep,
deep”). Ciekawe gitarowe tła i „senne” chórki dopełniają onirycznego klimatu
„Underneath”. „Chmura” to już zupełnie inna bajka. To utwór o wiele bardziej
energetyczny, postmodernistyczny (lub jak wolicie: „ponowoczesny”).
Zdefiniowany prościej, w stylu rockowo-house’owym. To w istocie prawdziwa „chmura”,
która posiada swoją integralną przestrzeń i własny flow (pułap). Oba te czynniki
dodatkowo są zaakcentowane nie nachalną elektroniką. Lecz to „Heart Shape”
stanowi muzyczną kwintesencję tej płyty,
w której mieści się beat sekcji rytmicznej i „lejący się” wokal, a w jej
dalszym planie mozaika brzmień – w konsekwencji
słuchacz na końcu języka ma nazwy zespołów, u których słyszał niemal to samo, a
jednak nie może sobie w tej chwili ich przypomnieć. Woli skupić się na tej
jedynej nazwie: Newtones. Zwłaszcza, że „Chaotic” to niemal gotowy przebój dla trochę
bardziej skomplikowanej jednostki niż ta, która na co dzień realizuje swój
sposób na nieśmiertelność (czytaj: upływ czasu): praca, impreza, kac, makijaż,
ingerencja chirurgiczna. Co wcale nie znaczy, że ta piosenka nie sprawdziłaby
się w klubie – sprawdziłaby się – i to w każdym: tym warszawskim i tym
londyńskim.
„Monochromatic”
to już bez mała odmęty Tamizy; doskonała muzyczna alternatywa dla wychowanych
na Radiu Złote Przeboje bywalców imprez sylwestrowych na świeżym powietrzu.
Trochę klaustrofobicznych doznań polecają zwolennicy nieco mniej zabawowych i
„sielskich” brzmień! Zwłaszcza, że utwór kolejny - „Without Light” to na swój
sposób utwór „taneczny”. Jeśli przy nim nie uda się Wam zatańczyć, spróbujcie
tego samego przy następnym: „Roban” to piosenka, która z powodzeniem mogłaby
„śmigać” w mainstreamowym radiu, gdyby tylko (cholera!) nie trwała ponad pięć
minut! Ile to czasu reklamowego trafi nagły szlag?! I ta wokaliza?! Po cóż
zbytnio kombinować, wszak wakacyjny przebój powinien być prosty jak słomka
zanurzona w zimnym drinku! „Black Cofee”, tytułowy „Anachronizm” i „Cygnus”,
choć wszystkie na swój sposób pięknie „bujają” i łączą w sobie tak pożądaną
„muzyczną mądrość” – swoistą równowagę pomiędzy „przebojowością” a „jakością” –
są jednocześnie nazbyt skomplikowane brzmieniowo i kompozycyjnie, aby znaleźć
się w „złotym środku” najlepszego czasu antenowego. Ale puszczane w godzinach
nocnych, w audycjach specjalizujących się w „puszczaniu” muzyki dla wyrobionych
słuchaczy, stanowić będą świetne tło dla niejednej „podróży”. Podróży zarówno
duchowej jak i tej rzeczywistej; rozklekotanym „merolem” z Bytowa w kierunku
Łęczycy. W dzisiejszych czasach podniecać się muzyką? To przecież podejście
zgoła anachroniczne…
PS: Płyta
zawiera niespodziankę: po dziesiątym utworze następuje kilka minut przerwy, po
której rozlega się przepiękna ballada (nie ujęta w programie umieszczonym na
okładce). Tylko głos Niki i dźwięki pianina w elektronicznej osnowie. Tori
Amos, Kate Bush, Gaba Kulka? Jak najbardziej, tak!
... jak zaśpiewali, tak było; malutka niby leśne skrzaty dziatwa radośnie dokazywała i biegała po sali pod czujnym okiem rodziców, młodzież bawiła się pod sceną, znajome małżeństwa tańczyły w rytm muzyki. Maleo Reggae Rockers zagrali radosny, energetyczny koncert z pozytywnym przesłaniem w tle. „Dajmy im nową kulturę - cywilizację miłości" - nawoływali i jednocześnie sami dawali - ostrzegając przed odwiecznym Babilonem. Zabrzmiały zaaranżowane na reggae „Pomaluj moje sny" Breakoutów, „Zegarmistrz światła" Tadeusza Woźniaka i „Płoną góry, płoną lasy" Czerwonych Gitar (wszystkie pochodzące z płyty „Rzeka dzieciństwa", na której Maleo po swojemu zinterpretował stare polskie utwory). Ponad godzinny koncert dodatkowo uzupełniły trzy bisy, wśród których znalazła się jedna premierowa piosenka z mającej się niebawem ukazać nowej płyty zespołu. „Jeden Bóg, jeden cel, jedna reggae rodzina" - przez przedwczorajsze tomaszowskie popołudnie przedarł się czytelny komunikat - „Nadaje Ziemia: śmierci już nie ma!".
Maleo Reggae Rockers, 19.05.2012 r. ScH TOMY, Tomaszów Mazowiecki
„Kanada” Tomasza Bąka najlepszym debiutem roku 2011
Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej SILESIUS 2012!!! Książką roku, jury pod
przewodnictwem prof. Jacka Łukasiewicza ogłosiło tom poezji „Imię i Znamię” Eugeniusza
Tkaczyszyna-Dyckiego. Nagrodę za całokształt twórczości otrzymał Marcin
Świetlicki.
„Znów szukałem prawdy i blisko, znów – alarm był fałszywy,
nie zawiódł mnie kłamca, lecz bateria w wykrywaczu”…
(Tomasz Bąk „Wentyl”)
Wiara czyni cuda i przenosi góry…
Tomku, obyś zawsze miał przy sobie alkaiczne i ładowarkę…
