Wiersze w „Rzyradorze”

W pierwszym numerze „Rzyradora” dociekliwy czytelnik znajdzie moje cztery nowe wiersze (dwa poniżej), które w międzyczasie (od publikacji we wspomnianym piśmie, do wklejenia ich do pliku o nazwie „nowa książka”) zdążyły już ewoluować. To samo dotyczy czwartego z rzędu tytułu tomu, który najprawdopodobniej też się nie utrzyma. Późny to „kryzys wieku średniego”, zostawmy to i przejdźmy do meritum, czyli do życzeń wszelkiej pomyślności dla redakcji „Rzyradora”.

Nowy tom poetycki Tomasza Bąka

Nakładem poznańskiego Wydawnictwa WBPiCAK (jako 200 tom serii: Biblioteka Poezji Współczesnej) ukazał się nowy tom poetycki Tomasza Bąka Bailout. To następca docenionej i nagradzanej książki (m.in. Poznańska Nagroda Literacka – Stypendium im. Stanisława Barańczaka) Utylizacja. Pęta miast (WBPiCAK 2018).

O książce:

Pieniądz (energia działająca nieustannie jako entelechia) to coś w rodzaju złośliwej parodii ruchu samego życia i czasu. Poemat postpoetycki Bailout nie przynosi wprawdzie ogólnej krytyki pieniężnego rozumu, obraca się jednak z rozmachem w środowisku naturalnym współczesnych machinacji systemu, z jego globalnie panującą inżynierią finansową (derywaty, sekurytyzacja et al.), która przesądza o tym, jak z dnia na dzień żyjemy, ty i ja; jak wiąże koniec z końcem Tomasz Bąk (a żyjemy i wiążemy te końce jak „człowiek-pizda”, mówiąc inaczej: „chujowo”). Kryzys 2007–2010, okolicznościowa pobudka utworu, wywołuje szereg „wstrząsów wtórnych” – reperkusji, spostrzeżeń i refleksji, które przybliżają „obłędny taniec alchemicznych upiorów” (jak ruch w interesie samego pieniądza widział Marks). Ale wydźwięk całości nie jest rozpaczliwy: słychać „Preguntando caminamos” zapatystów; pada słowo na rzecz bezwarunkowego dochodu podstawowego; tu i ówdzie pojawiają się inne zajawki niezupełnie niemożliwych nadziei.

Andrzej Sosnowski

Tomasz Bąk (ur. 1991 r.) – kolektyw schizofreniczny, autor trzech książek z wierszami i jednoaktówki Katedra (Wydawnictwo papierwdole, 2019). Laureat Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius w kategorii debiut za tom Kanada (WBPiCAK, 2011) i Poznańskiej Nagrody Literackiej – Stypendium im. Stanisława Barańczaka za tom Utylizacja. Pęta miast (WBPiCAK, 2018). Mieszka w Tomaszowie Mazowieckim.

(Źródło: WBPiCAK)

Urodziny Rafała Wojaczka w IM

Instytut Mikołowski zaprasza w dniu 06.12.2019 r. godz. 18. Na Urodziny Rafała Wojaczka.

W programie: 

- Spotkanie z redaktorami książki: Rafał Wojaczek Listy miłosne i nie: Stanisławem Beresiem i Dagną Cichoń; 

- Spotkanie poetyckie z  Konradem Wojtyłą (jurorem turnieju); 

- XXVIII Turniej Jednego Wiersza im. Rafała Wojaczka.

  

O Listach miłosnych i nie Rafała Wojaczka:

 

Publikacja obszernego zbioru korespondencji Rafała Wojaczka najpewniej zelektryzuje miłośników literackich skandali. Spieszę donieść, że oczekiwanie po listach Wojaczka perwersyjnych dreszczy okaże się perwersyjnym niespełnieniem. W kapitalnym, rozbudowanym wstępie do ”Listów miłosnych i nie” prof. Stanisław Bereś, redaktor książki, rozkłada na czynniki pierwsze motywacje, jakie powodowały Wojaczkiem w jego epistolarnych diatrybach. Podkreślam ów gatunek, gdyż listy Wojaczka to literatura pełną gębą napędzana wysokooktanowym paliwem sprzecznych emocji i interesów, jakie Wojaczek miał ze światem ludzi, zanim udał się - z własnej ręki -  w zaświaty, z których czytelnik otrzymuje korespondencję przedśmiertną.

Głównym korpus korespondencji stanowią listy do kobiet, z którymi Wojaczek był związany. Różne to były rodzaje związania, wszystkie budują duszną atmosferę emocjonalnej szarpaniny. Młodzieńczy bulgot hormonalny czuć w listach do Stefani Cisek – platonicznej miłości nastoletniego Wojaczka. Uczynił z niej poeta konfesjonał, w którym wyznaje swój grzech pierworodny – pociąg do poezji. Wojaczek na naszych oczach staje się poetą. Splot intelektualnych ambicji i cielesnego pożądania - nieukierunkowany jeszcze w literacką sublimację – buduje wrażenie wypowiedzi szczerej i bezpretensjonalnej. Wojaczek cierpi katusze dojrzewania. Ale cierpi po trosze „literacko”. Intuicyjnie zwraca się w stronę literatury jako medium konwencjonalizującego chaos i grozę doświadczania świata. Dla młodego Wojaczka, przykładnego czytelnika Baudelaire`a, świat to piekło i klatka, z których należy się ewakuować. (…)Wojaczek płynnie przechodzi do romansu z Teresą Ziomber. Trzy burzliwe lata ich związku dają pokłosie w postaci obszernej korespondencji. Jest już Wojaczek poetą znanym i podziwianym przez tuzy krytyczne pokroju Tymoteusza Karpowicza czy Jana Błońskiego. Teresa, która odebrała wykształcenie humanistyczne, wydaje się idealną partnerką. Piszą do siebie epistoły będące dowodem wzajemnej fascynacji intelektualnej. Eksplorują swoje ciała i umysły. Nieustannie balansują na granicy emocjonalnych i etycznych przekroczeń. Ewidentnie wydają się wcieleniem formuły Rimbaud`a: „rozprzęgają wszystkie zmysły”. (…)Teatralizacja i gra masek, „wystawianie” swojego życia jako prowokacji obyczajowej w przestrzeni PRL-u przełomu lat 60. i 70.  – to znaki szczególne czarnej legendy Wojaczka. Jakże szokująca, wyrażana w listach do krytyków literackich i różnych kolegialnych ciał stypendialnych, wydaje się dbałość Wojaczka o odpowiednie serwisowanie swojej kariery literackiej. (…)Korespondencja z Stanisławem Chacińskim, Bogusławem Żurakowskim, czy, jak pięknie pisze prof. Bereś, z kumplami królika, to całkiem dowcipna i autoironiczna panorama ówczesnych realiów imprezowo-kulturalnych. Wszędzie jednak Wojaczek zachowuje klasę pisarską. Do każdego listu przystępuje jak do warsztatowego ćwiczenia. W każdym upatruje lirycznej szansy. Nawet w liście do Prokuratora, będącym tragikomiczną wizją naszego „poetyckiego Kafki”.

Krzysztof Siwczyk, Korespondencja przedśmiertna

(fragment) – całość:

Gazeta Wyborcza 4. 12. 2019.

Nominowane projekty debiutów do XXV OKP im. J. Bierezina

Protokół z obrad Komisji Selekcyjnej XXV Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina

Komisja Selekcyjna w składzie: Monika Mosiewicz (przewodnicząca), Rafał Gawin, Maciej Robert, Andrzej Strąk postanowiła do Nagrody Głównej nominować następujące projekty debiutanckich książek poetyckich (kolejność przypadkowa):

1. Sławko Jurak, „Republika chłopców”

9. Uwaga! Świeżo malowane, „Zespół słabego kocięcia”

22. frojt, „różnia”

25. cięte kwiaty, „boję się o ostatnią kobietę”

26. Hasztagura, „Na dobrą sprawę”

28. PELIKANKA, „DRUGA OSOBA”

31. eNKa, „Umowa śmieciowa”

55. FANTADEUS, „STRONA BIERNA”

58. passer, „NUCIĆ”

72. ZNAMY SIĘ TYLKO Z WIZZ AIRA, „WJAZD”

Łódź, 2 grudnia 2019 roku.

Instytut Mikołowski w grudniu