Komunikat Instytutu Mikołowskiego

Szanowni Państwo,

informujemy, że przyjmujemy wiersze na XXVIII OKP im. Rafała Wojaczka w terminie niezmienionym (do 1.05.2020),

natomiast, ze względu na wiadomy czas pandemii, przeniesieniu ulega termin ogłoszenia wyników Konkursu.

Ogłoszenie werdyktu Jury w siedzibie Instytutu Mikołowskiego nastąpi w okresie, kiedy będzie już możliwe organizowanie spotkań w instytucjach kultury.

O dokładnej dacie poinformujemy w odpowiednim czasie.  

Instytut Mikołowski

Chichot (z) poezji

„Obyś żył w ciekawych czasach” – to starożytne, chińskie przysłowie (nie wiadomo do końca, czy rzeczywiście starożytne i chińskie; wersja alternatywna podaje, że po raz pierwszy słów tych użył w roku 1898 w swoim przemówieniu brytyjski polityk Joseph Chamberlain) nie jest błogosławieństwem, ale przekleństwem. Coś jest na rzeczy, ponieważ ten sam Chamberlain przypadkowo był twórcą Londyńskiej Szkoły Chorób Tropikalnych, której zadaniem było zapobieganie przenoszeniu się wirusów pochodzących z brytyjskich kolonii. Jako poeta, o którym nawet jego własny wydawca mówi, że „tworzy wiersze pandemiczne”, chciałbym się do tego odnieść. Ponieważ ambicją ich twórcy było, aby zostały odebrane jako „wszechświatowe”, a przede wszystkim jako „ogólnoludzkie”, pozornie wszystko się zgadza. Oprócz kasy (jak zwykle). Zwłaszcza, że w wymiarze podstawowym autor stosuje wobec własnych wierszy przydomek „paniczne”, a więc: „obsesjonalne”, „obsesyjne”, „paranoiczne”, a nawet „patologiczne”. Jakimi słowami i jakim innym językiem można opisać to, co wyprawiamy na Ziemi jako tzw. „ludzkość”? Hę?

Z Archiwum P. (21)

„Sąd nad sztuką”, 11 września 2008 roku, impreza wielu „sztuk” (również w znaczeniu pejoratywnym) w opustoszałym w podówczas budynku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim (po rewitalizacji znajdują się tam siedziby Miejskiego Centrum Kultury i Oddziału Miejskiej Biblioteki Publicznej). Przykleiliśmy wtedy wraz z K. K. nasze wiersze do ściany, kilka zdjęć i gadżetów około poetyckich i tak oto odprawiliśmy „sztukę”. Namówiłem (mea culpa!) P. O. na stworzenie para-manifestu „mŁodzi Literackiej” (sekcji tomaszowskiej – sic!), który później znalazł się w materiałach promujących skądinąd udaną imprezę. Nie muszę dodawać, że „mŁódź Literacka” nigdy nie wyrosła ponad własny szyld, i że nigdy poetów z Łodzi i okolic nie łączyło  zjawisko (wyjątek to jeden z „lokalsów”, który bardzo mocno w nie uwierzył) tzw. „dykcji łódzkiej”. Owszem, ten termin  był czasem wykorzystywany przez złośliwych chłopców z innych miast do nawrzucania tego i owego/temu i owemu w rozmaitych dysertacjach krytycznoliterackich...

# poezjaonline

Dom Literatury w Łodzi w ramach cyklu #poezjaonline opublikował Bajki robotów, wiersz, który znajdzie się w spisie treści mojej nowej książki pt. Człowiek z halabardą. Zainteresowanych zapraszam do lektury tu.

Telewizja pokazała…

Póki co, telewizja literacka Domu Literatury w Łodzi. Taki jest właśnie pomysł tej instytucji na literaturę w czasach pandemii. Jeśli zaś chodzi o literaturę (właśnie, właśnie!), tym razem o „Arteriach” i o mnie (nie tyle o mnie jako o mnie, co o mojej twórczości) opowiada Rafał Gawin, a Adam Wrzesiński świetnie interpretuje cztery wiersze z przygotowanego do wydania w tym roku tomu pt. „Człowiek z halabardą”. Wszystko do obejrzenia i wysłuchania tutaj.